بخش مهمی از مسیر من، کنار آدم‌ها و تصمیم‌های بدون جواب ساده گذشته است.

بیش از ۱۷ سال است که کار می‌کنم و حدود ۱۴ سال از این مسیر را در منابع انسانی گذرانده‌ام.

در گلستان با مقیاس، فرایند و پیچیدگی مدیریت آدم‌ها آشنا شدم. در دیجی‌کالا وارد فضایی شدم که سرعت، رشد، تغییر و ابهام بخش طبیعی کار بود. در پرداخت الکترونیک سامان هم مسئولیت منابع انسانی را در مقیاسی بزرگ‌تر تجربه کردم؛ با مسئله‌هایی مثل ساختار، عملکرد، جذب، فرهنگ و توسعه مدیران.

این مسیر به من نشان داد که خیلی از مسئله‌هایی که در سازمان‌ها «مسئله آدم‌ها» به نظر می‌رسند، فقط مسئله آدم‌ها نیستند؛ گاهی باید نقش، ساختار، مدیر، حدود اختیار یا خود سیستم را هم دید.

فکر می‌کنم همین نگاه بود که من را به کوچینگ رساند.

نه برای فاصله‌گرفتن از منابع انسانی، بلکه برای فهم بهتر یک سؤال دیگر: وقتی یک مدیر در موقعیت پیچیده قرار می‌گیرد، چه چیزی کمک می‌کند روشن‌تر فکر کند، تصمیمش را بهتر ببیند و مسئولیت انتخاب خودش را بپذیرد؟

امروز این دو مسیر برای من از هم جدا نیستند. تجربه ۱۴ ساله منابع انسانی کمک می‌کند فقط فرد را نبینم؛ و بیش از ۷۰۰ ساعت تجربه کوچینگ حرفه‌ای به من یاد داده که حتی بهترین تحلیل هم جای فکرکردن و انتخاب خود مراجع را نمی‌گیرد.

به همین دلیل در کارم میان کوچینگ، مشاوره و منتورینگ مرز روشن نگه می‌دارم و تلاش می‌کنم هم فرد را ببینم و هم سیستمی را که او در آن کار می‌کند.